نيست . و بگو به زنان مؤمنه كه چشمهايشان را بپوشند و فروجشان را حفظ كنند و زينت خودشان را آشكار نسازند مگر چيزى از زينت كه ظاهر است و بيفكنند خمارها بر گريبان خودشان و زينت خود را ظاهر نسازند مگر براى شوهرها يا پدران يا برادران يا پسران برادر يا پسران خواهر يا زنان مثل خودشان يا بندگان مملوك يا كسانى كه آرزوى زن ندارند ، از مردان يا طفل‌هايى كه تميز نمىدهند عورات زنان را . نزنند پاى خودشان را بر زمين براى اين‌كه زينتى را كه مخفى نمودند معلوم شود ؛ و توبه كنيد اى گروه گروندگان همگى ، شايد رستگار شويد . از اين دو آيه كريمه چندين حكم مستفاد مىشود : اول : واجب است بر مردان كه چشم‌هاى خود را بپوشند و چشم‌چرانى نكنند ؛ در نگاه كردن به زنان و اين از لفظ « من » مستفاد مىشود ؛ زيرا كه اگر مراد اين باشد كه مطلقا نگاه نكنند بايد « من » نباشد و « يغضّوا ابصارهم » بگويد ، چون‌كه غض فعل متعدّى است و احتياج به من ندارد ؛ و اگر من ذكر شود ، دلالت بر آن مىكند كه از مطلق نظر منع نشده ، بلكه از چشم‌چرانى منع گرديده است . دوم : واجب است بر مردان كه حفظ فروج خودشان را بكنند و عورت خودشان را از نظر هر ناظرى ستر كنند ؛ و در احاديث اهل بيت عليهم السلام وارد است كه هرجا كه حفظ فرج در قرآن وارد شده است ، مراد زنا است ، مگر در اين آيه كه مراد از آن ، نظر و نگاه كردن است . « 1 » پس بر مرد واجب است كه حفظ و ستر عورت بكند . سوم : بر زنان واجب است كه چشم بپوشند در نگاه كردن به مرد ؛ مراد چشم‌چرانى است [ كه ] حرام است ، نه مطلق نظر به تقريبى كه در سابق گذشت . چهارم : واجب است بر زن حفظ فرج خود را بكند و ستر عورت بنمايد از اين‌كه كسى به آن نگاه كند . پنجم : حرام است بر زن كه زينت خود را ظاهر سازد و آن هر چيزى است كه زينت داشت باشد به قيد زينت بودن ، پس آلات زينت در خارج از بدن ، صفت زينت بودن را ندارد و وقتى زينت مىشود كه بر بدن باشد ، و لازمهء آن حرمت ظاهر كردن بدن است ؛ چون كه ابداء زينت حرام شد ، و محقق نمىگردد مگر در صورتى كه زينت روى بدن باشد . بعضى متأخّرين مفسّرين اشتباه كرده‌اند و گفتند : مراد از زينت ، موضع زينت است ، و حال آن‌كه مراد نفس زينت ، و لكن زينت درحالىكه روى بدن مىباشد ، زينت است . از اين جهت دلالت مىكند بر حرمت ظاهر ساخت بدن .

--> ( 1 ) . مستدرك ، ج 1 ، ص 245 ؛ بحار ، ج 101 ، ص 33